Wanneer men zich het instrument harp voorstelt, ontstaat er vaak een beeld van een engeltje of een langharig, blond meisje dat een harp in handen heeft waar mooie geluiden uit komen. Wanneer men daadwerkelijk een harp op het podium ziet staan en een bruinharig meisje erachter ziet zitten, is men al snel verrast.

''Al toen dat meisje geboren werd, hing de harpmuziek al overal om haar heen en het was ook niet verrassend dat zij op een jonge leeftijd van zes jaar zelf de wonderen van de harp wilde ontdekken. Haar vooruitgang had een snel tempo en mocht al snel lessen volgen aan het conservatorium in Arnhem en Amsterdam. Zij bouwde een breed reportoire op, nam deel aan verscheidene concoursen met succes en mocht steeds vaker op het podium staan. Steeds vaker mocht zij haar instrument op een hoger voetstuk plaatsen en laten bewonderen, steeds vaker mocht zij laten horen wat men nog nooit eerder van het instrument had gehoord. Zoveel klankkleuren, zoveel effecten, zoveel muziek die ze wilde laten horen. Ze wilde zich op technisch, muzikaal en creatief gebied tot het uiterste drijven en de harp een mooie plek geven in het leven van de luisteraar.''


Als ik nu aan dat meisje terugdenk, merk ik dat ik vrijwel niets ben veranderd.

Oxana Thijssen